Het leven voelt moeilijk omdat er te veel tegelijk beweegt. Je werk verandert door AI, je energiefactuur hangt vast aan een oorlog ver weg, en je scherm toont je non-stop mensen die het beter lijken te doen. Hieronder tien oorzaken, en bij elke oorzaak iets wat je zelf wel in handen hebt.
Waarom voelt het leven in 2026 zo moeilijk?
Dit artikel stond hier al eens, in 2023. Toen ging het over perfectionisme en sociale media. Dat is niet weg, maar er is iets bijgekomen.
De cijfers zeggen het droog. In Foto van Vlaanderen, een onderzoek van VRT en onderzoeksbureau Profacts bij 2.261 Vlamingen eind 2025, noemt 47 procent de toekomst eng. Zes procent noemt ze geruststellend. Dat is geen kleine kloof. Dat is een land dat op zijn tenen staat.
En toch doet Roeselare het goed. In de Stadsmonitor zegt 87 procent van de Roeselarenaars graag in de stad te wonen. We hebben de hoogste werkzaamheidsgraad van alle Vlaamse centrumsteden en een van de laagste werkzoekendengraden. Op papier zit je hier goed.
Net dat maakt het verwarrend. Je woont in een stad die het goed doet, je hebt werk, en toch voelt het zwaar. Dan denk je al snel dat het aan jou ligt.
Het ligt niet aan jou. Hieronder de tien redenen, en wat er per stuk aan te doen valt.
10 oorzaken waarom het leven moeilijk voelt
1. De lat ligt te hoog, en er is een sport bijgekomen
Vroeger moest je goed zijn in je vak, een deftige ouder zijn en er nog verzorgd uitzien. Nu moet je daar nog AI bij kunnen.
Wat opvalt in een bevraging van UGent @ Work uit 2025 bij duizend Vlaamse werknemers: mensen scoren hun eigen AI-vaardigheden gemiddeld 4,9 op 10. Dertien procent volgde er ooit een opleiding over. Dus loopt bijna iedereen rond met het gevoel achter te lopen op iets wat niemand hen geleerd heeft.
Dat gevoel heeft een naam die je niet krijgt in een functioneringsgesprek. Het heet schaamte, en het vreet.
Wat helpt: kies één ding waar je deze maand beter in wordt. Eén. Niet AI én je Frans én je conditie. De rest mag even blijven liggen.
2. Verandering is niet meer iets wat af en toe gebeurt
Want het is niet enkel AI die beweegt. Arbeidseconoom Stijn Baert zei het scherp in VRT NWS: veel mensen denken dat hun job te menselijk of te belangrijk is om te verdwijnen, maar dat betekent niet dat sommige jobs of taken niet zullen veranderen.
Daar zit de echte onrust. Niet "ik word ontslagen", wel "ik weet niet meer wat ze binnen twee jaar van mij gaan vragen".
Lokaal komt daar nog iets bij. Voka West-Vlaanderen publiceerde in juni 2026 nieuwe cijfers bij West-Vlaamse bedrijven: 66 procent beoordeelt het economisch klimaat als negatief tot zeer negatief, 57 procent draait onder het normale orderniveau, en amper 32 procent vindt België nog aantrekkelijk om te ondernemen. Ook als je job veilig is, voel je die stemming op de werkvloer.
Wat helpt: Baert noemt drie dingen die werk moeilijk vervangbaar maken. Creatieve intelligentie, sociale intelligentie, en menselijke motoriek in wisselende omstandigheden. Dat is toevallig ook een beschrijving van wat er in een dansles gebeurt.
3. Je vergelijkt jezelf met een montage
Dit punt stond in 2023 al in dit artikel en is sindsdien erger geworden. Wat je op je scherm ziet, is het beste moment van iemands week. Soms zelfs dat niet, want de helft is bijgewerkt of gegenereerd.
Je vergelijkt je hele leven, inclusief je dinsdagavond en je belastingbrief, met de vijf beste seconden van iemand anders.
Wat helpt: zet iets in je week waar geen scherm bij kan. Een zaal, een uur, andere mensen. Bij onze dansstijlen zie je na tien minuten niet meer wie welk beroep heeft. Iedereen staat gewoon in dezelfde spiegel iets te proberen.
4. Er zijn te veel keuzes en te weinig rust in het kiezen
Wat eet je vanavond, welke energieleverancier neem je, welke richting kiest je zoon, moet je nu al iets doen met AI of nog even wachten. De kleine keuzes en de grote keuzes komen door dezelfde trechter, en tegen de avond is die trechter vol.
Wat helpt: schrap keuzes in plaats van ze beter te maken. Vaste dagen, vaste uren. Een vast lesuur op woensdagavond is één beslissing minder, tweeënvijftig keer per jaar.
5. De druk om te presteren maakt mensen effectief ziek
Dat staat intussen ook in de statistieken. Volgens de Onafhankelijke Ziekenfondsen zijn de nieuwe gevallen van arbeidsongeschiktheid door burn-out tussen 2018 en 2024 met 94 procent gestegen. Bijna een verdubbeling op zes jaar tijd.
Eind 2025 zaten in België 576.643 mensen langer dan een jaar ziek thuis, volgens het RIZIV. Een deel van die stijging is technisch, want de pensioenleeftijd ging van 65 naar 66 en dat trok een hele groep mee in de cijfers. De burn-outcurve is dat niet.
Dat gaat niet over zwakke mensen. Dat gaat over een systeem dat sneller draait dan een lichaam aankan.
Wat helpt: je lichaam heeft een schakelaar nodig. Scrollen op de zetel werkt niet, want je hoofd blijft doorwerken. Yoga bij Ndigo brengt je aandacht terug naar je ademhaling en je lijf. Daar zit de kalmte.
6. De oorlog zit in je energiefactuur
Een deel van die druk komt trouwens van buiten, van dingen waar jij niets aan doet. Dit punt was in 2023 nog abstract. Nu is het concreet.
Begin maart 2026 ging de Straat van Hormuz dicht, de zeeroute waar ongeveer een vijfde van de wereldwijde olie passeert. Brent-olie ging over de 100 dollar per vat en piekte rond 116 dollar. Het Federaal Planbureau trok zijn inflatievoorspelling op en verwachtte in mei nog dat de inflatie bijna heel het jaar boven 4 procent zou blijven.
En toen draaide het weer. In juni zakte de inflatie naar 3,40 procent. Begin juli ging de zeestraat weer open en bracht het Planbureau zijn voorspelling terug naar 3,1 procent. Op 12 juli werd de blokkade opnieuw ingesteld en sprong de olieprijs op één dag meer dan negen procent.
Drie keer van richting in vijf maanden. Dat komt bij jou toe als een factuur die je niet meer kunt voorspellen.
En daar zit de kern van het onbehagen. Volgens Testaankoop was de supermarktinflatie in juni 2026 zelfs licht negatief, min 0,41 procent. Druiven en aardappelen werden goedkoper, koffie en vis duurder. Je ziet er dus geen lijn meer in. Je rekening klopt niet meer en je weet zelf niet goed waarom.
Wat helpt: kies wanneer je nieuws leest. Eén keer per dag, op een vast moment, niet als eerste en niet als laatste van de dag. Je wordt er niet minder geïnformeerd van. Je wordt er wel minder wakker van.
7. We zijn losser van elkaar komen te staan dan we denken
In Foto van Vlaanderen scoren jongvolwassenen tussen 18 en 24 jaar het laagst op mentale gezondheid, 6,5 op 10. Bij de 65-plussers is dat 8 op 10. Diezelfde jonge groep scoort ook het hoogst op eenzaamheid en prestatiedruk, en jonge vrouwen scoren op de geluksschaal nog lager dan jonge mannen.
Dat is de leeftijd waarop je verondersteld wordt te bloeien.
Wat helpt: eenzaamheid gaat zelden weg met een gesprek over eenzaamheid. Ze gaat weg als je ergens hoort. Een groep waar je gemist wordt als je er niet bent, doet meer dan tien goedbedoelde berichten.
8. We blijven hangen in hoe het vroeger was
Het oude artikel noemde dit "stilstaan bij het verleden" en bedoelde daar persoonlijke spijt mee. In 2026 is er een tweede laag bijgekomen: het gevoel dat de stabiele wereld gewoon weg is.
Goedkope energie uit het oosten, een job die je veertig jaar meedroeg, prijzen die traag bewogen. Dat is het referentiekader waarmee de meeste mensen boven de veertig nog altijd rekenen. En dat kader klopt niet meer.
Rouwen om een wereld die niet terugkomt, kost veel energie. Het voelt alleen niet als rouw, het voelt als moe zijn.
Wat helpt: laat vroeger vallen als meetlat, want je kunt er niets mee sturen. Vraag liever: wat kan ik deze week beslissen?
9. De toekomst is onzeker geworden voor mensen die dat nooit waren
Sinds 1 januari 2026 wordt de werkloosheidsuitkering beperkt in de tijd, in drie golven: januari, maart en april. Vooraf werd geschat op zo'n 180.000 mensen. De RVA telde over de drie golven samen ongeveer 97.000 mensen. In Vlaanderen heeft ongeveer de helft van die groep een arbeidsbeperking, en meer dan de helft heeft geen diploma secundair onderwijs.
Los van wat je daar politiek van vindt: het verandert de sfeer. Het vangnet waarvan iedereen dacht dat het er sowieso lag, ligt er niet meer vanzelfsprekend. Daardoor kijken mensen anders naar hun eigen job, ook mensen die niet werkloos zijn.
Daar komt nog bij dat 41 procent van de Belgen vindt dat het recht op een behoorlijke levensstandaard in ons land geschonden wordt. Dat is het hoogste cijfer van alle mensenrechten in de Mensenrechtenpeiling 2025 van het Federaal Instituut voor de Rechten van de Mens.
Wat helpt: zet je energie op wat binnen jouw cirkel valt. Je gezondheid, je vaardigheden, je mensen. Dat klinkt klein tegenover een index en een regering, en het is ook klein. Het is alleen wel van jou.
10. En dan vergeten we wat er wél staat
Want er staat nog altijd veel. Zevenentachtig procent van de Roeselarenaars woont graag in de stad en 86 procent voelt zich thuis in de eigen buurt. Het aantal geregistreerde misdrijven per duizend inwoners is het op één na laagste van alle centrumsteden. Die cijfers komen uit de Stadsmonitor met bevraging in 2023, de volgende editie verschijnt in 2027.
Dat maakt de zorgen niet klein. Het zet ze wel in verhouding.
Wat inwoners in diezelfde bevraging het vaakst als hinder in hun buurt noemen, is te snel rijdend verkeer. Kinderen die met de fiets naar school moeten langs drukke assen. Dat is misschien het eerlijkste beeld van deze tijd: we maken ons zorgen over de wereld, en we liggen wakker van de oversteekplaats om de hoek.
Wat helpt: schrijf één keer per week drie dingen op die goed gingen. Je hoofd onthoudt anders enkel de problemen. Dat ligt niet aan jou, zo werkt een brein.
En je kinderen voelen het ook
Die fiets naar school is trouwens niet het enige waar ouders vandaag mee zitten. Dit is het stuk dat het hardst aankomt.
Sciensano onderzocht in de Voedselconsumptiepeiling van 2022-2023 hoeveel Belgische kinderen en tieners de beweegrichtlijnen halen. Bij kinderen van 3 tot 9 jaar is dat 31 procent, tegenover 42 procent in 2014-2015. Bij tieners van 10 tot 17 jaar is het gezakt van 29 naar 19 procent. Eén op de vijf.
Tieners zitten gemiddeld 7 uur en 55 minuten per dag. Eenentachtig procent zit op een schooldag boven de aanbevolen twee uur schermtijd.
En als het misloopt, staat hulp niet klaar. De wachtlijst voor jeugdhulp in Vlaanderen stond eind 2024 op 9.154 jongeren, tegenover 5.543 in 2019. Bij één voorziening in het VRT-artikel wacht een gezin ongeveer elf maanden.
Daar zit een pijnlijke logica in. Kinderen bewegen minder, zitten meer, voelen zich slechter, en de hulp is vol.
Wat wel kan zonder wachtlijst: één vast uur per week waarin je kind beweegt, in een groep, met een leerkracht die de naam kent. Dat is geen therapie en we doen ook niet alsof. Maar het haalt je kind wel van die kamer. Bij onze lessen begint dat vanaf kleuterdans, en in de vakanties draaien de kampen door.
Wat je hier vandaag mee kunt doen
Je gaat de inflatie niet oplossen en de Straat van Hormuz al helemaal niet. Wat je wel kunt: iets vastleggen in je week dat niet afhangt van het nieuws.
Sluit je aan bij een dansles of een yogales. Ik ben daar natuurlijk partijdig in, ik heb er een school in. Maar als ik eerlijk nadenk over wat een mens er echt bovenop helpt, kom ik telkens bij hetzelfde uit: energie over hebben.
Niet net genoeg om de dag door te komen. Over. Een reserve.
Want met een reserve verandert er iets in hoe problemen aanvoelen. Dezelfde factuur, dezelfde herstructurering, hetzelfde nieuws. Alleen sta je er niet meer met lege handen tegenover. Dan wordt een probleem weer een probleem in plaats van een berg. Zonder die reserve is alles te zwaar, ook de kleine dingen.
Dat is wat een les doet en een avond op de zetel niet. Je lichaam doet iets waar je hoofd bij moet zijn, en daardoor valt dat hoofd even stil. Je komt buiten met meer dan waarmee je binnenkwam.
Dat is de hele reden waarom Ndigo bestaat. Niet om dansers te maken, al gebeurt dat ook. Wel om mensen een plek te geven waar ze iets maken in plaats van iets consumeren.
Loopt het bij jou of bij je kind moeilijker dan dat? Wil je liever eerst eens rustig praten voor je aan een groepsles begint? Dan kan private coaching een zachtere start zijn. En weet je niet goed waar je moet beginnen, neem gerust contact op of boek een proefles. We denken graag even mee, ook als je daarna beslist dat het niets voor jou is.
Veelgestelde vragen
Waarom voelt het leven zo moeilijk terwijl het objectief goed met mij gaat?
Omdat je zenuwstelsel niet reageert op statistieken, maar op onzekerheid. Je kunt een job, een huis en een gezond gezin hebben en toch constant alert staan omdat je niet weet wat er volgend jaar verandert. Zo reageert een lichaam op onvoorspelbaarheid. Het heeft niets met ondankbaarheid te maken.
Is het normaal dat ik me zorgen maak over AI en mijn werk?
Ja, en de cijfers relativeren het. In de UGent-bevraging van 2025 verwachtte vier procent van de Vlaamse werknemers dat meer dan de helft van hun taken verdwijnt door AI. De grotere kwestie is voorbereiding: dertien procent volgde ooit een AI-opleiding. Gebruik de tools. Geef AI je moeilijkste problemen, en zoek samen naar een oplossing. Wees flexibel, je taken zullen veranderen.
Waarom lijkt alles duurder terwijl het nieuws zegt dat de inflatie daalt?
Omdat het cijfer blijft springen. De inflatie zat in april en mei 2026 boven 4 procent, zakte in juni naar 3,40 procent, en het Federaal Planbureau bracht begin juli zijn jaarvoorspelling terug naar 3,1 procent. Tegelijk werd de supermarktinflatie in juni licht negatief. Energie beweegt mee met de oorlog, sommige voeding daalt, en het gemiddelde zegt weinig over jouw factuur.
Helpt bewegen echt tegen stress of is dat een cliché?
Beweging verandert je fysiologie, niet je situatie. Je ademhaling, je spierspanning en je slaap reageren erop binnen enkele weken. Je energiefactuur blijft hetzelfde. Maar de persoon die die factuur opent, staat er anders bij. Dat is geen kleinigheid.
Mijn kind zit veel op zijn scherm. Hoe erg is dat?
Uiteindelijk komt elke discussie hierop neer: kunnen we als ouders, en als samenleving, het echte leven boeiender maken dan eindeloos scrollen op een smartphone? Wij merken dat kinderen zelf voelen wanneer te veel schermtijd hen moe en onbetrokken maakt. Daarom proberen we hen kansen te geven om écht contact te maken: met één persoon, in een groep en met mensen van verschillende leeftijden.
In een kunst-, drama- of dansles spreken ze met echte mensen. Ze ontmoeten er niet alleen leeftijdsgenoten, maar ook begeleiders die hen kunnen prikkelen, nieuwsgierig maken en verwondering oproepen. Ze bewegen, creëren, proberen, falen en ontdekken. Zo bouwen ze ervaringen op in de echte wereld, in plaats van alles via een scherm te beleven.
Je kunt hen ook betrekken bij je dagelijkse bezigheden: samen koken, iets herstellen, boodschappen doen of een wandeling maken. Dat vraagt weinig, maar het brengt verbinding en geeft kinderen het gevoel dat ze erbij horen.
Ik heb geen tijd voor een wekelijkse les. Wat dan?
Het is zelden de tijd. Het is het aantal beslissingen. Een vaste afspraak op een vast uur kost je één keer nadenken en daarna niets meer. Losse voornemens kosten je elke week opnieuw energie om te beslissen. Dat vaste uur is dus vaak de goedkopere optie.
Ik ben nooit soepel geweest en ik dans niet. Kan ik dan wel starten?
Ja. De meeste volwassenen die bij ons starten, hebben nooit eerder gedanst of aan yoga gedaan. Er is geen instapniveau en niemand kijkt naar je, want iedereen is met zichzelf bezig. Je mag gerust eerst eens komen kijken voor je beslist.
Wanneer moet ik professionele hulp zoeken in plaats van een les?
Als je langer dan een paar weken slecht slaapt, geen plezier meer voelt in dingen die je vroeger graag deed, of als je gedachten donker worden, praat dan met je huisarts. Een dansles of yogales is geen behandeling. Ze kan er wel goed naast staan. Ben je in nood, dan kun je bellen naar de Zelfmoordlijn op 1813.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in januari 2023 en werd volledig herschreven in juli 2026 met actuele Belgische cijfers.
